جهان هستی

صبح نتابیده هنوز آفتاب                   وا نشده دیده نرگس ز خواب

تازه گُل آتشی مُشک بوی                  شسته ز شبنم به چمن دستو روی

منتظر حوله باد سحر                       تا که کند خشک بدان روی تر

ماه رخی چشم و چراغ سپاه                نائب اول به وجاهت چو ماه

صاحب شمشیر و نشان در جمال                     بنده مهمیز ظریفش هلال

نجم فلک عاشق سر دوشی اش                        زهره طلبکار هم آغوشی اش

نیّر رخشان چو شبه چکمه اش                        خفته یکی شیر به هر تکمه اش

دوخنه بر دور کلاهش لبه                 وان لبه بر شکل مه یک شبه

بافته بر گردن جان ها کمند                نام کمندش شده واکسیل بند

کرده منوچهر پدر نام او                    تازه تر از شاخ گل اندام او

چشم بمالید و برامد ز خواب               با رخ تابنده تر از آفتاب

 رو زچو روز خوش آدینه بود                        در گرو خدمت عادی نبود

خواست به میلدل و وفق مرام                         روز خوش خویش رساند به شامک

چون زه هوس های فزون از شمار                   هیچ نبودش هوسی جز شکار

اسب طلب کردو تفنگ و فشنگ                      تاخت به صحرا پی نخجیر و رنگ

رفت کند هرچه مرال است و میش                   برخی بازوی توانای خویش ...

                                            # # #

از طرفی نیز در ان صبح گاه                         زهره مِهین دخترِ خالویِ ماخ

آلهه عشق و خداوند ناز                    آدمیان را به محبت گداز

پیشه وی عاشقی آموختن                  خرمن ابناء بشر سوختن

خسته و عاجز شده در کار خود                       واله و آشفته چو افکار خود

خواست که بر خستگی آرد شکست                  یک دو سه ساعت کشد از کار دست

سیر گل و گردش باغی کند                تازه ز گل دشت دماغی کند

کند ز بر کسوت افلاکیان                   کرد به سر مقنعه خاکیان

خویشتن آراست به شکل بشر                         سوی زمین کرد ز کیهان گذر

آمد ار آرامگه خود فرود                   رفت بدان سو که منوچهر بود

زیر درختی بر لب چشمه سار             چشم وی افتاد به چشم سوار

تبر نظر گشت در او کارگر               کار گرست آری تیر نظر

لرزه بیفتاد در اعصاب او                  رنگ پرید از رخ شاداب او

گشت به یک دل نه به صد دل اسیر                 در خم فتراک جوان دلیر

رفت که یک باره دهد دل به باد                       یاد الوهیت خویش اوفتاد

گفت به خود خلقت عشق از من است                این چه ضعیفی و زبون گشتن است

من که یکی عنصر افلاکیم                 از چه زبون پسری خاکیم

الهه عشق منم در جهان                    از چه به من چیره شود این جوان

من اگر آشفته و شیدا شوم                  پیش خدایان همه رسوا شوم

عشق که از پنجه من زاده است                       وز شکن زلف من افتاده است

با من اگر دعوی کشتی کند                با دگران پس چه درشتی کند

خوابگه عشق بود مشت من               زاده من چون گزدانگشت من

تاری از آن دام که دائم تنم                 در ره این تازه جوان افکنم

عشق نهم در وی و زارش کنم                        طرفه غزالی است شکارش کنم

دست کشم بر گل و بر گوش او                       تا بپرد از سر او هوش او

جنبش یک گوشه ابروی من               می کشدش سایه صفت سوی من

من که بشر را به هم انداختم               عاشق و دل دلده هم ساختم

خوب توانم که کنم کار خویش             سازمش از عشق گرفتار خویش

 

گرچه نظامی است غلامش کنم            منصرف از شغل نظامش کنم

این همه را گفت و قوی کرد دل                      داد به خود جرات و شد مستقل

کرد نهان عجز و عیان ناز خویش                    هیمنه ای داد به آواز خویش

گفت سلام ای پسر ماه هور                چشم بد از روی نکوی تو دور

ای ز بشر بهتر و بگذیده تر               بلکه ز من نیز پسندیده تر

ای که پس از خلق تو خلاق تو                       همچو خلایق شده مشتاق تو

ای تو بهین میوه باغ بهی                  غنچه سرخ چمن فرهی

چین سر زلف عروس حیات               خال دلارای رخ کائنات

 در چمن حسن گل فاخته                   سرخ و سفیدی به رخت تاخته            

یسکه تو خلقت شده ای شوخ و شنگ                گشته به خلقت کن تو عرصه تنگ

کز پس تو باز چه رنگ آورد                         حسن جهان را به چه قالب برد

بی تو جهان هیچ صفای نداشت                       باغ امید آب و هوای نداشت  

قصد کجا دار و نام تو چیست                         در دل این کوه مرام تو چیست

کاش فرود آیی از تیز گام                  کز لب این چشمه ستانیم کام

در سر این سبزه من و تو به هم                      خوش به هم آییم در این صبح دم

مغتنم است  این چمن دل فریب                       ای شه من پای درآر از رکیب

شاخ گلی پا درین سبزه نه                  شاخ گل اندروسط سبزه به

بند کن آن رشته به قرپوش زین           جفت بزن از سر زین بر زمین

خواهی اگر پنجه به هم افکنم              وز دو کف دست رکابی کنم

تا تو نهی بر کف من پای خود            گرم کنی در دل من جای خود

 یا که بنه پا به سرو دوش من                         سُر بخور از دوش در آغوش من

نرم و سبک روح بیا در برم               تات چو سبزه به زمین گسترم

بوسه شیرین دهمت بی شمار              قصه شیرین کنمت صد هزار

کوه و بیابان پی آهو مبر                   غصه هم چشمی آهو مخور

گرم بودروز دل کوهسار                   آهوکا دست بدار از شکار

حیف بود کز اثر آفتاب                     کاهد از آن روی چو گل آب و تاب

یا ز دم باد جنایت شعار                     بر سر زلفت بنشیند غبار

خواهی اگر با دل خود شور کن                       هر چه دلت گفت همان طور کن

این همه بشنید منوچهر از او              هیچ نیامد به دلش مهر او

روح جوان همچو دلش ساده بود                      منصرف از میل بت و باده بود

گر چه به قد اندکی افزون نمود                   سال وی از شانزده افزون نبود

کشمکش عشق ندیده هنوز                 لذت مستی نچشیده هنوز

با همه نوش لبی ای عجب                 کز می نوشش نرسیده به لب

بود در او روح سپاهی گری               مانع دل باختن و دل بری

لا جرم از حجب جوابی نداد               یافت خطابی و خطابی نداد

گوی چسبیده ز شهد زیاد                   لب به لب آن پسر حور زاد

زهره دگر باره سخن ساز کرد             زمزمه دلبری آغلز کرد

کای پسر خوب تعلل مکن                 در عمل خیر تامل مکن

مهر مرا ای به تو از من درود            بینی و از اسب نیایی فرود

صبح به این خرمی و این چمن           با چمن آرا صنمی همچو من

 حیف نباشد که گرانی کنی                صابری و سخت کمانی کنی

لب مفشار این همه بر یک دگر           رنگ طبیعی ز لب خود مبر

بر لب لعلتت چو بیاری فشار             رنگ طبیعی کند از وی فرار

یا برسد سرخی او را شکست                 یا کندش سرخ تر از آنچه هست

آن که تورا این دهن تنگ داد             وان لب جان پرورگلرنگ داد

دا که تا بوسه فشانی همی                  گه بدهی گه بستانی همی

 گاه به ده ثانیه بی بیش و کم              گیری سی بوسه ز من پشت هم

گاه یکی بوسه ببخشی ز خویش           مدتش از مدت سی بوسه بیش

بوسه اول ز لب آید به در                  بوسه ثانی کشد از ناف سر

 حال ببین میل کدامین توراست           هر دو هم ار میل تو باشد رواست

با زچو این گفت و جوابی ندید                        زور خدایی به تن اندر دمید

دست زدو بند رکابش گرفت               ریشه جان و رگ و خوابش گرفت

خواه نخواه از سرزینش گشید                         در بغل خود به زمینش کشید

هر دو کشیده سر سبزه دراز               هر دو زده تکیه بر آرنج ناز

قد متوازی و محاذی دو خد                گویی کاندازه بگیرند قد

عارض هر دو شده گلگون و گرم                    این یکی از شهوت و آن یک ز شرم

عشق به آزرم مقابل شده                   بر دو طرف مسئله مشکل شده

زهره طناز به انواع ناز                    کرد بر او دست تمتع دارز

تکمه به زیر گلویش هر چه بود                      با سر انگشت عطوفت گشود

یافت چو با بی کلهی خوشترش                       کج شد برداشت کلاه از سرش

دست به دو قسمت فرقش کشید              برقی از آن فرق به قلبش رسید

موی که نرم افتد و تیمار گرم                         برق جهدآخر از آن موی نرم

از کف آن دست که با مهر زد                         برق لطیفی به منوچهر زد

رفت که بوسد ز رخ فرخش                     رنگ منوچهر پرید از رخش

خورد تکان جمله اعضای او              از نُک سر تا به نُک پای او

  دید کز آن بوسه فنا میشود               بوالهوس و سر به هوا میشود

دید کزان بوسه تمامش کند                 منصرف از شغل نظامش کند

بر تن او چندشی آمد پدید                     پس عرقی گرم به جانش دوید

برد کمی صورت خود را عقب                       طرفه دلی داشته یا للعجب

زهره از این واقعه بی تاب شد                        بوسه میان دو لبش آب شد

هر رطبی را که نچینی به وقت                       آب شود بعد به شاخ درخت

گفت ز من رخ به چه بر تافتی                     بلکه ز من خوبتری یافتی

دل به هوای دگری داشتی                   یا لب من بی نمک انگاشتی

بر رخم ار آخته بودی تو تیغ              به که ز من بوسه نمایی دریغ                        

جز تو کس از بوسه من سر نخورد                  هیچ کس این طور به من بر نخورد

از چه کنی اخم مگر من بدم               بلکه ملولی که چرا آمدم ؟

من که به این خوبی و رعناییم                        دخترکی عشقی و شیداییم

گیر تو افتاده ام ای تازه کار                بهتر از این گیر نیاید شکار

خوب ببین بد به سراپام هست                         یک سر مو عیب به اعضام هست

هیچ خدا نقص به من داده است           هیچ کسی مثل من افتاده است

این سرو سیمای فرح زای من                         این فرح افزا سرو سیمای من

این لب و این گونه و این بینیم                        بینی همچون قلم چینیم

این سرو این سینه و این ساق من         این کف نرم این کفل چاق من

این گل و این گردن و این ناف من                   این شکم بی شکن صاف من

این سرو این شانه و این سینه ام                      سینه صافی تر از آیینه ام

باز مرا هست دو چیز دگر                 کت ندهم هیچ از آن ها خبر

راز درون دل پا چین مپرساز                    صفت ناف به پایین مپرس

هست درین پرده بس آوازها               نغمه دیگر زند این سازها

چون بنهم پای طرب بر بساط                         از درو دیوار ببارد نشاط

یر سر این سبزه برقصم چنان             کز اثر پام نماند نشان

زیر پی من نشود سبزه له                  نرم ترم من به تن از کرک به

چون ز طرب بر سر گل پا نهم           در سبکی تالی پروانه ام

گر بجهم از سر این گل بر آن                         هیچ به گل ها نرسانم زیان

رقص من اندر سر گل های باغ         رقص شعاع است به روی چراغ

بسکه بود بود نیّر و رخشان تنم          نور دهد از پس پیراهنم

زانچه تورا خوب بود در نظر                        بوسه من باشد از آن خوبتر

هر چه ز جنس عسل و شکر است       بوسه من از همه شیرین تر است

تا دو سه بوسه نستانی همی               لذت این کار ندانی همی  

تو بستان بوسه ای از من فره                         بد شد اگر باز سر جاش نه

ناز مکن من ز تو خوشگل ترم           من ز تو در حسن وجاهت سرم

نی غلط افتاد تو خوشگل تری                        در همه چیز از همه عالم سری

اخم مکن گوش به عرضم بده                         مفت نخواهم ز تو قرضم بده

نیست دراین گفته من وسوسه ای         گر تو به من قرض دهی بوسه ای

بوسه دیگر سر آن مینهم                   لحظه دیگر به تو پس میدهم

مننه تورا بیهده ول میکنم                  گر ندهی بوسه دوئل میکنم

گر ندهی بوسه عذابت کنم                 از عطش عشق کبابت کنم

نی غلطی رفت ببخشا به من              دور شد از حد نزاکت سخن

بر تو اگر گفته من جور کرد              من چه کنم عشق تو این طور کرد

من که نگفتم تو بده بوسه مفت                        طاق بده بوسه و بر گیر جفت

از چه کنی سد در داد وستد                فایده در دادو ستد میرسد

قرض بده منفعتش را بگیر                 چون که به آخر برسد از سر بگیر

از سر من تا به قدم یک سره              هست چرا گاه تو آهو بره

از تو بود دره و ماهور آن                 چشمه نزدیک و تل دور آن

هر طرفش را که بخواهی بچر            هر گل خوبی که بیابی بخور

عیش تو را مانع و محظور نیست                    تمر بود یانع و ناطور نیست

ور تو ندانی چه کنی یاد گیر              یاد ازین زهره استاد گیر

خیز تو صیاد شو من شکار                من بدوم سر به پی من گذار

من نه شکارم که ز تو رم کنم                         زحمت پای تو فراهم کنم

تیر بینداز که من در هوا                   گیرم و در سینه کنم جابجا

من ز پی تیر تو هر سو دوم               تیر تو هر سو رود آن سو روم

چشم به هم نه که نبینی مرا                من ز تو پنهان شوم این گوشه ها

گر تو مرا آیی و پیدا کنی                  میدهمت هر چه تمنا منی

ریگ بیاور که زنی طاق و جفت                     با گرو بوسه نه با حرف مفت

جر بزنی یا نزنی برده ای                 خوب رخی هر چه کنی کرده ای 

گاه یکی نیز از آن ریگ ها                بین دو انگشت بنه در خفا

بی خبر از من بپران سوی من                        نرم بزن بر هدف روی من

کج شو و زین جوی روان پشت هم                  آب بپاش از سر من تا قدم

مشت خود از چشمه پر از آب کن                    سر به پی من نه و پرتاب کن

غصه مخور گر تن من خیس شد                     رخت اتو کرده من کیس شد

آب بپاش از سر من تا به پا                            هست در این کار بسی نکته ها

نازک وتنگ است مرا پیرهن                                     تر که شود نیک بچسبد به تن

پست و بلندی همه پیدا شود                           آنچه نهفته است هویدا شود

کشف بسی سر نهانت کند                  راز پس پرده عیانت کند

گاه بکش دست به دو ابروی من                      گاه به هم زن سر گیسوی من

 گاه بیا پیش که بوسی مرا                 رخ چو برم پیش تو واپس گرا 

گر گذر از بوسه کند مطلبت               میزنم انگشت ادب بر لبت

گر ببری دست به پایین من                ترکه خوری از کف سیمین من

ناف به پایین نبر دست را                  نشکنی از بی خردی بست را

گر ببری دست تخطی به بست                        ترکه گل میزنمت پشت دست

گاه بیا روی و زمانی به زیر              گاه بده ولی و کولی بگیر

گه به لب کوه برآیم های                   تا به دل کوه بپیچد صدای

سبزه نگر تازه به بار آمده...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم دی 1388ساعت 22:26  توسط عبدالحمید زارع |